Als het ijs smelt, gevolgen voor bewoners van de Noordpool.
Inheemse Arctische volken ontwikkelden door de eeuwen heen een diepgaande kennis, indigenous knowledge, over de natuurlijke omgeving, het weer, en de dierenwereld waar zij afhankelijk van waren. Het begrip sila, het Inuit woord voor weer, buiten, de aarde stamt uit het Inuktitut en houdt verband met een hogere macht die bepalend was voor het weer. Als er een sneeuwstorm woedt, is het weer levensgevaarlijk en kan er niet gejaagd en gevist worden en trekken Sami en Nenets er niet op uit met hun rendieren. Veranderingen doen zich nu versneld voor in het Arctische ecosysteem. Het weer lijkt onvoorspelbaar geworden, de migratieroutes van dieren veranderen, de boomgrens trekt op naar het noorden, de toendra krimpt en de Sámi zien minder plaats voor hun groeiende rendierkuddes. In traditionele jachtgebieden worden minder zeehonden gevangen, terwijl nieuwe diersoorten gesignaleerd worden en de kabeljauw in sommige kustgebieden ‘terugkomt’. Rendierkuddes van de Sámi hebben door de wisselende weeromstandigheden in de winter steeds vaker te maken met verrijzing, met voedselproblemen als gevolg. Welke veranderingen signaleren zij, wat betekenen die veranderingen voor het dagelijks leven, welke nieuwe mogelijkheden en uitdagingen zien Inuit en Siberische volken en met welke problemen worden zij geconfronteerd? De lezing biedt tevens een introductie op de tentoonstelling ‘Als het ijs smelt’.